عبارتست از مجموعه ای از قوانین و مقرراتی که حاکم بر روابط کار می باشد. این قوانین و مقررات دو دسته اند :

الف) قوانینی که کیفیت یا محتوای روابط را مشخص می کند.

ب) قوانینی که روش ها و چگونگی تحقق محتوای مورد نظر را تعیین می کند.

بعضی از صاحب نظران این قوانین را در چهار دسته به شرح زیر خلاصه کرده اند :

الف) قوانین فرعی :

این دسته از قوانین ، نظام روابط صنعتی را در ایجاد تشکیلات و روش های لازم یاری می نماید.

ب) قوانین تنظیم کننده :

این دسته از قوانین حقوق کارگران را در محیط کار تحت ضوابط خاص مشخص می نماید.

ج) قوانین محدود کننده :

این دسته از قوانین بایدها و نبایدها را در ارتباط با قراردادهای دسته جمعی و اختلافات بین تشکل های کارگری و کارفرمایی تعیین می نماید.

د) قوانین مشارکتی :

بالاخره این دسته از قوانین چگونگی مشارکت کارگران در تشکل ها و سازمان های کارگری و حدود اختیارات و فعالیت های این گونه تشکل ها را مشخص می کند.

منبع : https://www.smtc.ac.ir